“Ik zie u vaker dan mijn moeder” is een project van Peen en Ui en is geïnitieerd door Kristel Boekhorst. Mede dankzij de financiële steun van het WOZfonds is dit project tot stand gekomen.

Stadsgehoorzaal

Ik heb het maar Stadsgehoorzaal genoemd, dat leek me toepasselijk. De eerste stadsgehoorzaal van Leiden bevond zich in de lokhorststraat, waar nu café Schommelen zit ongeveer en waar je schommelend ook weer naar buiten kan. Maar drank, daar kom ik straks nog op terug.

Die eerste stadsgehoorzaal werd ontworpen door ene mijnheer Schaap, zijn opvolger, mijnheer Knuttel (je verzint het niet) bedacht het gebouw waar we nu staan, en in 1891 was het zover. Het stond het er. In het jaar van het 1e pianoconcert van Rachmaninov en Karneval van Dvorak. Dat ging niet zonder slag of stoot, kan ik u verzekeren Aanvankelijk zat de bouw nogal een beetje tegen; er zaten nog allemaal dingen van vroeger in grond. Dat is dus van alle tijden. Zo werd onlangs bij de afgravingen voor de bouw van de Nobel nog een kelder gevonden uit 1611, met gezellige kleurrijke tegels. Die tegeltjes zijn daar geplaatst vermoedelijk pas rond 1650/1700, omdat men, als tegels uit de mode waren, ze op een plek hing waar je ze niet kon zien.

Laten we dus allemaal zeer verheugd zijn dat deze expositie maar zes maanden duurt, voor je het weet ben je uit de mode en hangt je werk op een plek waar de zon niet schijnt. Dan heeft Marie-Josée van der Klugt het nog handig gedaan door er lampjes in te verwerken. Maar dat terzijde. Nu hangt alles nog volop in de spreekwoordelijke zon in dit prachtige gebouw uit 1891. De Stadsgehoorzaal. Een concertgebouw, om te luisteren, onder meer naar prachtige klassieke muziek maar nu ook om dingen te bekijken, naast het gebouw zelf, natuurlijk.

Een prachtige expositie is hier ingericht, en waar Joop van de Ende in het nieuwe de la mar, wat de la mar heet, omdat het oude de la mar al nieuwe de la mar heette, verwarrend. (Ik zou de naam Stadsgehoorzaal gewoon laten zoals die is hoor. Ik weet niet of daar al eens over gesproken is?) Nou ja, waar Joop de hele kunstcollectie van zijn vrouw opgehangen heeft, je moet het ergens laten. Geeft Bart van Mossel hier Leidse makers een gezicht. Op initiatief van Peen en Ui en Koen Brakenhoff, die we daar natuurlijk ook dankbaar voor moeten zijn. Al is het maar om misschien ook eens in het Mauritshuis te hangen. Ik bedoel, het is Rembrandt en Jan Steen ook gelukt, en zeg nou zelf; wie zijn zij….. Jan Steen hangt er met een schilderij over een spreekwoord, tamelijk grappig… ‘Soo voer gesongen, soo na gepepen’, heet het. Wat zoveel wil zeggen als, slecht voorbeeld, doet slecht volgen. Ik heb daar voor deze klassieke aangelegenheid een soort limmerick van proberen te maken die ik graag even wil doen.

Er was eens een schilder uit Leiden / Er was in zijn werk te herleiden; /een spreekwoord dat zegt; / een slecht voorbeeld volgt slecht /dat is dus van alle tijden.

De titel die heeft me gegrepen, /‘Soo voer gesongen, soo na gepepen’ / waar mijn verbazing schetst, dat is ouderwets /voltooid deelwoord had men niet begrepen.

(En dan had ik bedacht dat we dan allemaal tegelijk…) lalalalalala la. lalalalala la….

Nee, laten we dat niet doen. ‘t Is toch wat hè, dan begint zo’n verhaal met Dvorak en Rachmaninov en dan staan we hier bijna allemaal te lalala-en op limmericks. Voor je het weet staat Marianne Weber in de stadsgehoorzaal, maar Webers schijnen hier niet zo goed te liggen, begreep ik. In ieder geval; ik heb. ook weer speciaal voor deze klassieke gelegenheid een songtekst van Marianne opgezocht; en die wil ik u even declameren:

Ik had een glaasje wijn gedronken
Maar ik meende alles wat ik zei
‘k Zag de overslaande vonken
Toen je even keek naar mij

(En jawel, daar komt ie) la la la…
Ik had een glaasje wijn gedronken
Of waren het er twee
la la la la la…

Ik had een glaasje wijn gedronken
Maar toch ging je met me mee
‘k Heb m’n hart aan jou geschonken
Buiten op de stoep, vlak hier om de hoek van het café.

U begrijpt; hier boven de bar van de foyer staan de potten van Joke Schoneveld, ik stel voor Marianne Weber daar tussen te parkeren, op sterk water. Kunnen wij ons gaan verdiepen in de klassieke brochure; onder het genot van een glaasje wijn, of twee. En mocht daar dan een romance uit ontstaan; ga dan met elkaar naar een concert hier in de stadsgehoorzaal. Zodat u daar, hand in hand met uw kersverse geliefde kunt zeggen: “Kijk… hier kun je zien hoe de kunstenaars en de stadspodia elkaar gevonden hebben, net zoals wij”. Immers; goed voorbeeld, doet goed volgen.”

Gideon Roggeveen

06-03-2013

“Ik wil u maar zeggen; om met Jeroen Brouwers te spreken (via Leidse Stijl), “Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt.” Het enige wat je niet moet doen is stil blijven staan. En daarom zetten wij graag dingen in beweging. Røring. Roering. En ontroering, op z’n tijd. Men zegt dat het hier verpaupert, afbladdert en verloedert, dat zal  ik niet ontkennen. Maar achter elke buitenkant gaat altijd wel iets bijzonders schuil. Zo sprak ik iemand van de overkant, het einde van de Dijkhoflaan, Fred van 83. Hij woont daar samen met zijn vriendin, die uit Brabant komt. Dat mocht ik niet vertellen, dus hou het voor u. Zij had daar ook een huis en het was iets lastigs met AOW of pensioen geloof ik. Nou ja, ze hebben elkaar 15 jaar geleden ontmoet op de camping vlak nadat beider partners waren overleden na een langdurig ziekbed. Ze vonden troost bij elkaar en zijn sindsdien gelukkiger dan ooit. Hun leven bloeide weer op. Zonder tussenkomst van anderen, bijvoorbeeld op die camping, was dit nooit gebeurd. Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt. Dingen in beweging zetten. Ik begreep dat iemand het wel fijn zou vinden dat haar winkelwagentje teruggebracht wordt, zodat ze daar zelf niets voor hoeft te doen. Ik zie het wel voor me. Een soort op afstand bestuurbare winkelwagen die in een achtbaan schiet, hier door het park heen. En dan weer terug om met een looping weer in de rij te komen bij de Digros of de Albert Heijn. En dat je er dan in kunt blijven zitten. Want ja; ook jongeren kwamen we tegen. Die misten wat amusement. Je zult altijd zien dat er dan iets verkeerd gaat. Dat Fred van 83 vergeet zijn karretje los te laten terwijl dat met een noodgang gelanceerd wordt, maar goed. Kleinigheidjes hou je. En mooie ideeën beginnen altijd met iets kleins. Let op de kleintjes, zullen we maar zeggen. Mooie dingen beginnen vaak heel klein. Piepklein soms. Mijn beste vriendin is zwanger. Vandaag krijgt ze haar 20 weken echo en weet zodoende of het een jongetje of een meisje wordt. Ik kan me voorstellen dat u zich ook een beetje zo voelt vanmorgen. Er is reeds een zaadje geplant.  Het is gaan groeien en vandaag krijgt het een gezicht. Ik hoop dat u een beetje onder de indruk bent van dit kind dat straks wellicht in de wieg ‘de stevensbloem’ terecht komt. Een beetje een armoedig wiegje is het wel. Maar goed, zoals Rika Janssen zong, oftewel Zwarte Riek: “Mijn wieggie was een stijfselkissie, mijn deken was een baaijen rok, mijn wieggie was versierd met strikkies, mijn warme kruik zat in een oude sok,” en zo ging ze verder, “veel mensen die willen niet weten, waar of toch hun wieg heeft gestaan,  maar ik ben het echt niet vergeten, de mijne komt uit de Jordaan.” Nu zitten we hier natuurlijk niet in de Jordaan, maar Stevensbloem rijmt niet zo lekker. Als het kind dat we hier met z’n allen aan het maken zijn, in de kantine van de Albert Heijn, ook in de toekomst, z’n wieg maar nooit vergeet.”

Gideon Roggeveen, 14 januari 2013

Kunstactiviteit in uw pand? Stadsatelier OPEN! OPEN is een initiatief van Stichting Peen en Ui en Cultuurfonds Leiden om met kunstproductieklimaat in Leiden een stimulans te geven. Makers (beeldend kunstenaars, fotografen, schrijvers, webdesigners, fi lmmakers, muzikanten, theatermakers, etc), krijgen voor een aantal maanden een plek om te werken, samen met andere makers uit de stad. De focus ligt hierbij op verbinden: OPEN stimuleert ontmoetingen tussen makers onderling en met anderen. Omdat voorbijgangers altijd binnen kunnen lopen om een kijkje te nemen, maakt OPEN het kunstproductieklimaat in Leiden zichtbaar bij een groter publiek. Daarnaast krijgen makers begeleiding bij het vinden van wegen om hun ondernemerschap te vergroten. Deze activiteiten zorgen voor reuring en brengen een positieve beleving teweeg. Daarmee voegt OPEN voegt waarde toe aan een leegstand pand, zowel voor de eigenaar als voor de stad! De coördinatie is in handen van Stichting Peen en Ui. Klik op de link hieronder voor een flyer (PDF) met alle informatie of neem even contact met ons op!

OPEN-vastgoed_Nov2012